Magnus Heinason er dømi um har einki ber til. Heldur enn at síggja loysnir, so eru umberingarnar nógvar fyri ikki at byggja ein nýggjan stásiligan Magnus Heinason. Eri sannførdur um, at allir flokkar ynskja, at vit skulu hava eitt skip sum Magnus Heinason. Eitt skip, sum kann útvega okkum týðandi upplýsingar um okkara fiskiríkidømi. Tað sum manglar eru pengar, almennir pengar, siga tey.

Lat vinnuna sleppa framat

Tá tað nú ikki ber til at finna almennar pengar at byggja nýtt skip fyri, so er at lata vinnuna sleppa framat. Uttan at fara í smálutir, so kundi uppskriftin verið tann, at landið bjóðaði út, í almennari útbjóðing, sáttmála at byggja, og reka Magnus Heinason í 20 ár. Tað reiðarí, sum hevði lægsta boð, hevði fingið sáttmálan.

Vit eiga nógv dugnalig reiðarí, sum lættliga høvdu fingið útvega fígging, tí hetta hevði verið tryggari íløga enn eitt fiskiskip. Tað er møguligt, at raksturin hevði verið nakað dýrari í fyrstani, tí íløgan hevði verið fíggja, árliga yvir fíggjarlógina, júst sum raksturin er tað nú. Við hesum leisti høvdu vit fingið nýtt fiskirannsóknarskip. Ein borgarlig loysn, og kanska enntá ein loysn, sum vit kundu brúkt til onnur almenn skip.

MEN, hvat velur samgongan at gera, jú, at seta á stovn enn ein almennan stovn, eitt mega alment reiðarí, sum skal reka øll almennu skipini. Ikki pettið borgarligt í mínum hugaheimi.

Nógv spennandi upplivdu vit, ímeðan vit vóru á Kuba, og hava vit havt nógvar áhugaverdar samrøður við tey lokalu. Vit hava sæð Havana frá fleiri vinklum, etið kubanskan mat ímillum tey lokalu. Ferðast á oynni, roynt okkum á heystabaki og svomi í áum, har miðalstættin á Kuba heldur frí.

Í Havana eru nógv ferðafólk og eru kubanar ikki á varðhaldi, kann tað skjótt blíva íso spennandi fyri handilsfólk at møða ferðafólk. Vit sóu einki serligt til tað, men tá so nógv ferðafólk eru samlaði, og liberaliseringar eru ávegis í einum landi, har einaræði hevur verið so leingi, tá er ein váði fyri at broytingarnar koma at hava nógvar keðiligheitir við sær.

Sum ferðafólk er tað skilagott at hava kontantir við, í Euro ella øðrum altjóða gjaldoyra, sum man so vekslar á flogvøllinum tá man kemur. Á flogvøllinum fær man veksla og annars á betri hotellum. Tað er langt millum bankar og visa automatir, og tey fáu støðini har man kann brúka Visa, er tað dýrari.

Tað eru tvey gjaldoyru á Kuba, tað lokala pesus, sum kubanarir brúka og so Kuban Convertibal Pesos (CUC) ella Kuban dollars. Tað er tað seinna, ella CUC, sum ferðafólk brúka fyri tað mesta og tey lokalu fegin vilja hava meira av.

Tá vit høvdu tjekkað inn og bíðaðu í fráfaringarhøllini, var allir reiður peningur brúktur. Samstundis byrjaði tostin at gera seg galdandi. Eftirsum har var ein lítil diskur, har til bar at veksla pengar og taka út, gekk leiðin har framvið. Kundi eg fáa eitt oyra, kundi eg keypa vatn og kanska bita. Komin fram til diskin vísti eg kortið, men daman handan glasið segði bara, no no no no, machine broken, only exchange today.

Væl vitandi um, at eg ongar Euro hevði eftir at veksla , skuldi eg snúgva mær á og fara, men so kom eg knappuliga í tankar um nakað, eg hevði nakrar danskar hundraðkrónuseðlar. Sjálvandi, Kongen slår mønt, sum grundlógin fyriskrivar, hugsaði eg, sjálvandi fer Ríkisfelagsskapurin at hjálpa mær her. Eg var kvikur og fann fram seðlarnar við undirskriftini hjá gomlu Margrethu á og spurdi damuna um hon kundi veksla, hon hugdi eftir seðlunum, hugdi uppá meg og smílandi risti hon uppá høvdið og segði, no, no, no, only real money.

Familjan fór tískil tyst umborð flogfarið, og íklødd ríkum kenslum av eini góðari feriu søgdu vit Kuba farvæl.

Tá eg gekk umborð flogfarið, prýddur við einum lítlum brosi, kundi ikki lata vera við at hugsa um orðini hjá damuni, tá eg royndi at veksla tann danska pengan, no no no, only real money.

Seinnapartin lat hann upp fyri teimum, og tær fóru so hábærsliga út á sína ferð. Hetta var hansara ítriv, so mikið skilti eg, men eg skilti ikki, um hann bert hevði tær til stuttleikar, um tær løgdu egg, ella um hann kanska brúkti tær sum brævdúgvur. Enn einaferð mátti eg ásannað, at keðiligt var ikki at duga spanskt, tí so hevði eg skilt alla søguna.

Tað, ið er so øðrvísi, sum ger tað so stuttligt at ferðast í Kuba er, at alt er so vælsignað frítt. Tær mongu yvirdrivnu trygdarreglur, sum vit vanliga kenna frá Evropa, sum man er um at blíva svakur av, eru nærum non eksisterandi á Kuba og tað er eitt frælsi í sjálvum sær.

Á túrinum var einki tvass við hjálmum og at man ikki kundi koyra á hestin og royna at koma framum hvønn annan, nei tú, man fekk frið at slappa av og gera tað sum man vildi, og tað sum man nú enn einaferð fekk hestarnar til. Ferðaleiðarin sum reið aftan, rópti av og á left ella right og annars bara flenti eftir okkum. Í fyrstani hugsaði eg um hetta var tí Kuba ikki var vant við so nógv ferðafólk, men hetta kundi jú ikki passa, ferðafólkavinnan er eftirhondini størsta inntøkukelda hjá landinum og her hava ferðafólk vitja í nógv ár. Kundi tað veruliga passa, at hetta frælsi var tí amerikonsk ferðafólk ikki komi her og tí heldur ikki mentanin um, at stevna eftir risa endurgjøldum um nakað gekk galið ? Eg veit ikki.

Eftir at hava verið við hestunum í fýra tímar fóru vit heim til Casa Nenita og fingu har ein betri bita. Hummarar við øllum møguligum spennandi lokalum mati afturvið. Fantastiska góður matur. So hvørt sum vit ótu byrjaði at fella frá, fyrst Anna Maria, hon fór sjálv inn í kamarið at leggja seg, síðani Ludvík og so Birita. Armando og eg sótu eina løtu, drukku eitt sindur av góðum rom og prátaðu um politikk og framtíðina hjá Kuba, serliga um hvør var maðurin, sum skuldi taka yvir eftir Raul Castro.

Eftir at hava fingið nøkur gløs fór eg at leggjast, eg segði góða nátt við Armando, tí hann vildi sita eina løtu. Eg fór inn har vit skuldu sova, stongdi, men gáaði ikki eftir, at í gongini inn til okkara sovirúm var ein song sett upp. Eg fór í mítt kamar í song og bums sovnaði.

Morgunin eftir var eg rímiliga tíðliga uppi, at eg uttan at nakar annar vaknaði kundi leypa í renniklæðini og fara mær ein túr. Komin aftur og eftir at hava verið undir brús var ein øgiligur standur av Ludvík, hann kom rennandi og segði, at Armando hevði sovið í bilinum, Í BILINUM, endurtók Birita, hvat nú !

Tað vísti seg, at songin sum var sett upp í gongini inn til okkara sovirúm var til Armando, men tá hann var komin á høvuðshurðina inn til okkara bungalow var stongt, eg hevði stongt. Hann vildi ikki bankað uppá tí alt svav. My god, hugsaði eg, og din dummið hundur. Nú burdi tú skamma teg sundur og saman.

Armando hevði ikki gjørt mætari enn at rigga seg til í bilinum. Hann hevði hongt nøkur handkløð fyri vindeyguni og so hevði hann roynt at sovi sum frægast. Har, í bilinum, hevði 71 ára gamli Armando so hildið til alla náttina, í bilinum, og eg føldi meg av helviti til.

Tað var einki at gera við tað nú, nú var for seint. Vit bóðu innarliga um umbering, tí hetta var ein misskiljing. Hann skilti, og hóast eg sá hvussu lítið úthvíldur hann var, segði hann seg hava sovið fínt og var í góðum lag. Tað merkiliga av øllum var, at tá hann sá hvussu ringt vit fingu tað, tá bleiv hann keddur, trekti seg, og gav okkum frið at eta morgunmat einsamøll. Haldi hetta var fyri líka sum at geva okkum møguleikan at summa okkum og koma víðari.

Tá vit høvdu etið, kom Armando aftur til borðið, og høvdu vit tá avtalað, at tað einasta vit kundu gera, var at leggja misskiljingina afturum okkum. Um man so kundi gloyma tað, tað er so nakað annað.

Frá Havanna og vestur eftir er motorvegur, og tá vit vóru eini 21 km frá Vinales, var motorvegurin avloystur av einum smølum brekkutum vegi, sum varisliga valsaði seg umkring eitt ótal av lítlum bóndagørðum, fyri tað mesta tubbakk, men eisini grønar sakir.

Motorvegur við holum
Motorvegurin var tað vit vanliga kenna til, asfalt og betong, men annars alt annað var øðrvísi. Fleiri staðni vóru stór hol í vegnum og um man ikki visti um tey ella alla tíðina hugdi at vegnum, so kundi tað lættliga enda galið. Tað var friðarligt við bilum á vegnum. Um eg hevði talt, so eri eg vísur í, at eg hevði talt fleiri fólk, sum gingu ella bara stóðu og bíðaðu framvið vegnum enn tað vóru bilar. Hvat tey bíðaðu eftir, tað fangaði eg ikki, kanska tey bara vóru har fyri okkara skuld.

Tað var sparsommeligt við uppmerking, vegskeltum og ávaringar sum vit kenna frá Evropa vóru mest sum ikki at síggja. Merkiligt var tað eisini at síggja teir mongu hestavognarnar og lastbilarnar, sum vóru umbygdir til fólkaflutning, nei aldrin havi eg sæð so nógv løgin akfør sum eftir motorvegnum á Kuba.

Tað var vakurt at koyra, og var Armando glaður fyri teirra pálmatrø, sum á Kubanskum eita Palma de Real, Royalir pálmar.

Komin til Vinales funnu vit skjótt Casa Nenita, har vit skuldu búgva. At síggja til sá tað út sum um hetta var flottasta hús í býnum við tak terassu, snookerborð og egna nýggja matstovu. Eigarin var mama Nenita, men var tað sonurin sum tók í móti okkum. Ein skallutur frambygdur maður tíðliga í fjøritunum við ágrýtnum eygnabrá og nakað líkt einum spentum smádrongi, sum hevði fingið ein nýggjan bil í jólagávu, vísti hann okkum runt.

Tá Armando opnaði baggagurúmið var tað ein ramur luktur av diesel sum møtti okkum. Tað stinkaði. 50 litra dunkurin av brennievnið, sum hann hevði liggjandi aftanfyri hevði likið og hevði hetta likið út og um tað heila, eisini á meginpartin av tí viðføri vit høvdu við til henda túrin. Keðiligt, serliga tá man dagin eftir skuldi í renniklæðini og diesel lukturin stóð eftir, men hetta er Kuba og hetta var ferian við øllum óvissunum og yvirraskilsinum sum vit valdu. Tað var einki annað at gera, enn at taka tað við einum stórum smíli

Tað er langt ímillum bensinstøðir á Kuba og serliga eftir at Sovjet fall var brennievnið mangulvøra á Kuba. Tí hava Kubanar vant seg við, altíð at hava eyka brennievnið við í bilinum.